Een nieuw avontuur

Als je ergens lang werkt, heb je soms de behoefte om eens iets heel anders te gaan doen. Het was begin december. Wybrich zat op de bank na een moeizame werkdag televisie te kijken. ‘Ik heb zo’n zin om iets heel anders te gaan doen,’ zei ze. En ik wist waar ze zin in had: Frankrijk. Frankrijk speelde al zo lang door ons hoofd. Al googelend vindt ze opeens de mogelijkheid om Les Trois Comtes te beheren. Mensen werden gevraagd te reageren.

‘Moet je kijken, dit is het,’ zegt Wybrich. Ik besluit een mailtje te sturen met onze cv’s. Twintig minuten later worden we gebeld door Martijn die samen met zijn vrouw Quirine eigenaar is van Les Trois Comtes. ‘Wij moeten zeker eens samen praten,’ zegt hij. Martijn vertelt ons wat Les Trois Comtes precies is, stuurt ons foto’s en geeft het adres van de website. Die avond worden we steeds enthousiaster.

Een paar dagen later zitten we bij Martijn en Quirine om de tafel. We krijgen nog meer informatie, zien nog meer foto’s. In ons hoofd begint steeds meer het idee te rijpen dat we dit wel heel erg leuk vinden. ‘Maar voordat we definitief beslissen, wil ik er eerst heen. Ik wil Les Trois Comtes proeven, voelen,’ zeg ik. Op die dag besluiten we tussen Kerst en Oud en Nieuw met z’n vieren naar Saint-Hippolyte-du-Fort te gaan.

 

Het besluit

Op 28 december slaan Wybrich en ik op Route de Soleil afslag 20 af en rijden we de Gard binnen. Het landschap wordt steeds mooier, in de verte zien we de eerste heuvels van de Cevennen, het gebied dat we zo goed kennen. We passeren het bordje Saint-Hippolyte-du-Fort. Komt een droom uit? Gaan we hier een paar jaar wonen?

Midden in Hippolyte is de markt. Het plaatsje is veel levendiger dan ik had verwacht. Met onze rolkoffers lopen we naar Rue Blanquerie, de straat van Les Trois Comtes is gevestigd. Martijn en Quirine zijn inmiddels gearriveerd. Dan zie ik voor het eerst het huis met zijn lavendelblauwe luiken, in de smalle straat rijst het majesteitelijk op.

We bellen aan. Quirine doet open. We zetten onze eerste stappen in Les Trois Comtes. We zien de hal, de gang, de bijna koninklijke trap, we lopen door naar buiten, de tuin, de veranda. En ik weet: dit wordt ons huis. We gaan het doen. Wybrich lacht naar me. Ik zie dat ze dezelfde beslissing heeft genomen als ik.